Opvoeden van je eigen kinderen.
Eigenlijk kan niemand dit goed doen. Jij niet, ik niet, ook je vrienden niet waarvan je misschien denkt dat hun kinderen heel netjes en braaf zijn opgevoed. Eigenlijk niemand niet.
Dit komt omdat je kinderen altijd in aanraking komen met andere omgevingen en werelden.
Dus sowieso gaan kinderen persoonlijke trauma's meemaken en meenemen dat uiteindelijk hun gaan vormen in hun gedrag voor de rest van hun leven.
Dit is prima, dit is nooit 100% te voorkomen.
Het enigste wat je kunt doen is ze geven wat ze je kunt geven. Dat is alles wat je kunt doen en hoeft te doen :)
Als ik vervolgens kijk naar andere ouders… wat voor hen bepaald of ze snel door het traject heen gaan of dat ze langzaam door het traject heen gaan... of dat ze heel makkelijk kunnen groeien of dat
ze heel moeilijk kunnen groeien zit maar in een paar kleine dingetjes.
Het zit hem in de... of ze in hun een jeugd het gevoel hebben gekregen dat ze er mochten zijn.
Dat ze het gevoel gekregen hebben dat ze liefde waard waren.
Gezien ik zelf best rare extreme gelovige ouders hebt gehad en door hun opvoeding best wel helemaal een nare kijk op alles op mijn heen hebt gekregen ben ik hier lang over aan het nadenken geweest hoe je kinderen dan wel het beste kan opvoeden.
En dat wil ik graag jullie delen.
Want ik ben benieuwd hoe andere ouders hierover denken.
Wat ik denk om een goede vader of moeder te zijn? Dat wat jij ze meegeeft.
Dat je het gevoel geeft dat ze geliefd zijn, dat je het gevoel geeft dat ze aan je gewend zijn, dat ze hier horen te zijn.
Dat ze het gevoel van je krijgen dat ze gezien worden en dat ze van zichzelf al goed genoeg zijn.
En om dat te bereiken... is het allereerste wat je moet doen... is stoppen met je best doen om de beste ouder te zijn.
Want als jij je best aan het doen bent dan betekent dat jij het gevoel hebt dat jij van jezelf niet goed genoeg bent maar dat je iets extra moet gaan doen.
Want dat is je best doen!
Je best doen is het gevoel dat je nog niet goed genoeg bent als ouder, en dat je daarom wat extra bent gaat leveren.
En dan ga je dus overcompenseren.
En overcompenseren kan zich uiten in bijvoorbeeld dat je als ouder extra uitjes gaat doen met ze, of extra grote cadeaus gaat geven aan ze.
En dat heeft niks te maken met hoeveel liefde zij ervaren van je.
Of dat jij gaat proberen een vriend van ze te zijn in plaats van een ouder.
Dat je op de verkeerde plek in een familiesysteem gaat staan.
Het is helemaal niet je rol om een vriend van te zijn.
En het is ook helemaal niet belangrijk of ze je aardig vinden of niet.
Je hebt als ouder een bepaalde taak en een bepaalde plek die je mag innemen en daar mag je gaan staan.
En dat is dus niet je best doen om aardig gevonden te worden of om leuk te zijn.
En de laatste vorm van overcompenseren dat ik veel zie is dat ouders hun kinderen gaan proberen te controleren.
Wil je zo je best doen en wil je dat je kind zo gelukkig wordt en zo vrij is van al die negatieve patronen die jij wel hebt meegekregen van je ouders?
Dan ga je juist heel erg controleren en er heel erg erbovenop zitten.
En dan heeft je kind ook geen ruimte om te groeien en te ontwikkelen.
Dat is mijn eerste tip denk ik. Stop met je best te doen.
Dan vraag jij je dan misschien af, wat heeft mijn kind dan wel nodig?
Nou dat je aanwezig bent. Dat jij er gewoon er bent.
Het gaat om er te zijn voor je kind. Het gaat niet om het doen.
Het gaat om aanwezig zijn, en dat draait om aandacht.
Om emotioneel beschikbaar te zijn.
En nu word het interessant.
Dat is het enigeste wat jij hoeft doen als je met je kind bent.
En dan bedoel ik niet dat je 24 uur per dag bij je kind moet zijn, maar elk kind verdient minimaal 1 moment per dag aandacht van hun ouders.
Dat in ieder geval één van de twee ouders 100% aandacht voor het kind heeft.
En of dat kind nou aan het tekenen is, een boekje aan het lezen is, of je
samen met hem/haar aan het fietsen bent, of een balletje aan het trappen bent of whatever..
Dan bent met je aandacht 100% bij je kind.
En als je telefoon gaat laat je, doe je net als bij je geliefde partner of bij je beste vrienden zou doen… dan laat je lekker je telefoon gaan. Je neemt het niet eens. Je kijkt er niet eens naar om te zien wie je belt. Je geeft je kind net als je partner en je beste vrienden die allemaal om je geven de 100% aandacht. Dat is met je aandacht bij je kind zijn.
En dan bedoel ik niet samen tv kijken.
Als je namelijk tv zit te kijken dan heb jij je aandacht op de tv, niet op je kind. Dan zit je kind misschien wel naast je maar alsnog zit je met je aandacht op de tv gericht ipv op je kind.
Hetzelfde als samen een gamen.. Hardstikke leuk maar dat is niet 100% aandacht geven aan je
kind.
Je bent met je aandacht bij je kind. Je bent emotioneel beschikbaar voor je kind.
Dat is het eerste stukje. En een makkelijk uit te leggen stukje.
Maar om het echt te begrijpen moet ik eerst meer over emotionele beschikbaarheid gaan
vertellen.
Emotionele beschikbaarheid voor een kind is namelijk ook dat jij je volledig aanwezig bent met al je emoties. Again net als jij bij je partner of beste vrienden al je emoties toont. Hierdoor bouw je een echte emotionele band met elkaar op.
Dus alles wat je voelt, alle shit die je in je leven hebt, alle problemen die in je leven zijn, alle “nare
emoties”. (Ik zet dit express tussen aanhalingtekens want er bestaan geen negatieve emoties. Er zijn alleen maar emoties maar soms vinden we ze negatief)
Al die emoties die er zijn mogen er ook gewoon er zijn.
Dus als jij bijvoorbeeld verdriet voel, dan voel je verdriet, en mag je kind dat zien, net als dat je aan je partner en beste vrienden toont.
Als je wanhoop voelt, als je frustratie voelt, als je boosheid voelt, dan mag je
kind dat allemaal zien.
Ik bedoel niet dat je agressief moet worden en bijvoorbeeld met servies en andere dingen moet gaan gooien wat mijn moeder altijd deed. Maar goed dat is een ander verhaal.
Maar wat ik probeer te vertellen is dat op het moment dat jij probeert je emotie te
onderdrukken dat dit een negatief effect geeft op je kind. Net als bij alle andere mensen trouwens.
Ik kan ik je één ding vertellen uit eigen ervaring, en van andere ouders die hetzelfde hebben ervaren, en dat is dat kinderen zowiezo alle emoties voelen die ouders proberen te onderdrukken,
Dus daar schiet je niks mee op.
Daarnaast geef je kinderen het signaal dat wat jij voelt niet waar is.
Wat denk je dat dit doet met het zelfvertrouwen van het kind?
Wat denk je dat dit met het vertrouwen van je kind doet?
Je kind leert om haar/zijn gevoel niet te vertrouwen.
En dit is heftig want dit creert al die shit op latere leeftijd.
Dat creëert het idee dat ze later niet op zichzelf kunnen vertrouwen.
Dat ze niet op hun eigen gevoel kunnen vertrouwen.
En dit zorgt er voor dat ze heel gemakkelijk over hun eigen grenzen gaan in de rest van hun
leven.
Dus wat je wil is dat ze al je emoties ook mogen zien.
Aanwezig zijn is dat je niet alleen fysiek aanwezig bent maar ook met je gedachtes en focus bij je kind bent.
En je met heel je hart en met mijn gevoel ook aanwezig ben.
Zoals je ook steeds doet bij je partner en beste vrienden.
Dus alles wat er is, is er ook.
Even voor de duidelijkheid: ik geef je niet het advies dat je kind je emotie moet gaat dragen.
Als je bijvoorbeeld verdriet voelt en één van je kinderen wil je troosten zeg je bijvoorbeeld: ‘oh dankjewel’ en geef je elkaar een lekkere knuffel en vertel je dat je als ouder zich verdrietig voelt maar ook dat je als ouder volwassen bent en hiermee kan omgaan.
En nadat je zoiets gezegt hebt laat jij je kind weer lekker spelen.
Het is prima dat de ouder verdrietig voelt, daar is niks mis mee.
Je kan ermee omgaan (hoop ik voor je) en als je er niet mee om kan gaan dan kan je ook
tegen je kind zeggen van: (naam) papa voelt zich verdrietig en dat is prima, morgen ga ik naar een therapeut en ga ik er mee bezig en ga ik mee aan de gang. Ga ik eraan werken.
Ga ik kijken hoe ik meer ruimte kan geven aan mezelf zodat ik ook weer kan groeien en verder ontwikkelen.
Ga jij maar lekker spelen in tussentijd, dankje voor je knuffel, ga lekker spelen en ik ga morgen met mijn therapeut ermee aan de slag.
De emotie is er op deze manier wel aanwezig maar het legt niet op zijn schouders.
Ik denk dat wanneer je een goede ouder wil zijn dan hoef je maar één ding te doen en dat is aanwezig te zijn voor je kind.
Maar wel 100% aanwezig te zijn. Dus met je lichaam, je hoofd/focus, en met hart.
That's it.
Hoe vinden jullie mijn kijk hierop?
Maak jouw eigen website met JouwWeb