Ik ga je niet vertellen dat het leven altijd meewerkt. Dat doet het niet.

Weet je, ik ga je niet vertellen dat het leven makkelijk is. Dat is het vaak niet. Sterker nog, soms lijkt alles juist tegen te zitten. Als het echt moeilijk wordt, zullen veel mensen wegrennen. En jij? Jij staat er vaak alleen voor. Ik vertel je dit niet om je bang te maken, maar omdat iemand dit moet horen, vooral als je net als ik worstelt.

We hebben een groot probleem in de maatschappij, en ergens ben ik daar zelf ook onderdeel van geweest.

In de schaduw van iets wat niemand echt ziet, wordt iets anders geboren.

Mensen hebben mij altijd nonchalant gevonden. Ongeïnteresseerd ook. Alsof het me allemaal weinig doet. Alsof ik ergens half aanwezig ben en de rest van mijn aandacht ergens anders ligt. Ik hoor het al jaren, soms direct, soms tussen de regels door. “Je reageert zo vlak.” “Je lijkt niet echt geïnteresseerd.” “Je komt ongeïnteresseerd over.” “Je bent wel heel nonchalant.”

Soms nog voordat ik mijn ogen goed open heb, voel ik het al: dit wordt er weer één. Zo’n dag waarop mijn lichaam zwaarder is dan de dag zelf.