Dagboek van verantwoordelijkheid (CVS)

We hebben een groot probleem in de maatschappij, en ergens ben ik daar zelf ook onderdeel van geweest.

Overal waar je kijkt op televisie, op internet, zie je hetzelfde: mensen die steeds minder verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven. En ik heb mezelf daar ook in herkend.

Want het is makkelijk om te wijzen.

Makkelijk om te zeggen: “ik kan dit niet door mijn lichaam”, “ik kan dit niet door mijn situatie”, “ik kan dit niet door wat er gebeurd is”.

En eerlijk, bij CVS is dat ook deels realiteit. Mijn lichaam heeft grenzen die echt zijn. Geen excuses, maar feiten.

Maar ergens zit ook een grens tussen accepteren en opgeven.

En dat is waar mijn echte strijd zit.

Want niemand komt mij redden.

Er komt niemand die mijn energie terugbrengt. Niemand die mijn dag voor mij gaat doen. Niemand die dit leven overneemt zodat het makkelijker wordt.

Het is alleen ik.

En dat is soms een harde gedachte.

Want als het zwaar is, is het makkelijker om te denken dat het niet kan. Maar als ik dat te vaak doe, verandert er niets. Dan blijft mijn wereld klein. Dan blijft mijn leven stil.

En dat is het risico dat CVS met zich meebrengt: niet alleen het fysieke, maar ook het mentale stukje dat je langzaam kan laten stoppen met proberen.

Elke dag heb ik een keuze.

Blijf ik liggen in wat niet lukt? Of kijk ik wat er wel nog kan?

Niet groot. Niet perfect. Soms heel klein.

Maar nog steeds iets.

Want als ik alleen maar blijf uitstellen, dan glipt de tijd weg. En ooit zit ik hier en denk ik: dit was mijn leven.

En dat wil ik niet.

Mijn dromen zijn misschien anders geworden. Kleiner op sommige dagen. Anders verdeeld over mijn energie. Maar ze zijn niet weg.

En ik heb gemerkt: hoe meer ik verantwoordelijkheid neem voor wat ik wel kan sturen, hoe klein ook, hoe meer gevoel van richting ik terugkrijg.

Niet alles is controleerbaar. CVS bepaalt veel. Maar niet alles.

Ik kan kiezen wat ik eet. Hoe ik mijn dag indeel. Of ik probeer op te staan of niet. Of ik één kleine stap zet of helemaal niks.

En die kleine keuzes zijn soms het enige verschil tussen vastzitten en bewegen.

Het leven blijft niet wachten. Er is altijd een reden om te rusten, uit te stellen, te zeggen morgen.

Maar morgen wordt makkelijk nog een morgen.

En uiteindelijk is dat hoe tijd verdwijnt.

Dus ik probeer het anders te doen.

Niet perfect. Niet altijd sterk. Niet elke dag consistent.

Maar wel bewust.

Want ik weet ook: je wordt altijd beoordeeld. Door anderen, door jezelf, door het leven. Of je nu je best doet of niet.

Dus als dat toch gebeurt dan kies ik liever voor proberen dan voor blijven hangen.

CVS maakt het niet makkelijk. Maar het neemt ook niet alles weg.

En misschien is dat waar het echt om draait.

Niet wachten op het perfecte moment. Niet wachten tot het beter wordt.

Maar beginnen met wat er nu nog mogelijk is.