Geboren uit de schaduw van CVS

In de schaduw van iets wat niemand echt ziet, wordt iets anders geboren.

Geen held. Geen redder. Geen versie van mezelf die “alles aankan”.

Maar iemand die moet leren leven met een lichaam dat niet altijd meewerkt.

Niet zacht. Niet eerlijk. Soms onbegrijpelijk.

CVS heeft sporen achtergelaten in mijn leven die je niet altijd aan de buitenkant ziet, maar die alles bepalen aan de binnenkant.

Dit is mijn verhaal in vermoeidheid, in grenzen, in dagen die beginnen zonder energie en toch moeten doorgaan.

We leven niet zoals “normaal”. We leren overleven in een ander ritme.

Soms voelt het alsof we alleen bestaan om opnieuw te moeten uitzoeken wat vandaag wel en niet lukt.

Als je niet kunt rennen, loop je.
Als je niet kunt lopen, ga je langzamer.
En als dat niet lukt… dan probeer je iets kleins. Iets wat nog net kan.

Want vooruit is niet altijd snel. Maar stilstaan voelt soms nog zwaarder.

Mijn kracht zit niet in hoe veel ik kan doen. Maar in hoe vaak ik opnieuw moet beginnen, ook als mijn lichaam zegt dat het niet gaat.

Passie is er misschien nog. Wil is er soms ook nog. Maar CVS verandert de manier waarop je die gebruikt.

Iedere dag is een gesprek met mijn eigen grenzen. Met vermoeidheid die niet weggaat. Met een hoofd dat mistig kan zijn terwijl de wereld gewoon doorgaat.

En het moeilijkste is: niemand ziet die strijd echt.

Van buiten lijkt het soms alsof er weinig gebeurt. Maar van binnen is het werk constant.

Iedereen wil sterk zijn.
Iedereen wil doorgaan.

Tot het lichaam bepaalt wat er nog overblijft.

Dan wordt het stil.

En blijft alleen over: kiezen wat nog mogelijk is, en accepteren wat niet meer lukt.

Geen perfecte versie. Geen eindeloze energie. Geen “altijd doorgaan”.

Maar een leven in stukken, in tempo’s die wisselen, in kleine overwinningen die niemand ziet.

En toch blijf ik het proberen.

Niet omdat het makkelijk is.

Maar omdat stoppen geen beter antwoord geeft.